Kimbervietjes

Al 16 jaar op een rij
en steeds ben ik erbij
Nee, het verveelt niet,
het is juist dat ik erg geniet
Het begon in Noorderligt,
na een paar keer ging de tent daar dicht
013 opende haar deuren,
voortaan zou het daar gebeuren
Ontmoette er zelfs mijn man,
waar een concert al niet toe leiden kan
We hebben er samen een traditie van gemaakt
wat goed is wordt natuurlijk niet gestaakt

Waar gaat dit eigenlijk over?
De dijk, vanavond in 013!

Afgelopen vrijdag kwamen we in het begin van de middag aan in Kijkduin.

Het zonnetje scheen volop, we konden gelijk buiten een lekker kopje koffie drinken.

Het weekend stond hoofdzakelijk in het teken van relaxen. Daar heb je dan ook weinig voor nodig… Het weer was bijzonder goed zodat we geregeld gingen wandelen. Het strand leent zich daar natuurlijk prima voor. Ook mijn hond vermaakte zich er uitstekend!

Hoezo is het water te koud? Ik vind van niet hoor…

Onze Bourgondische inslag kwam goed tot zijn recht! Gezellig op een terrasje, koffie met een stukje appeltaart, wat wil een mens nog meer?

We kregen nog bezoek en hebben met z’n achten zitten lunchen:

Mijn zus en haar dochters

’s Avonds bleef het nog vrij lang warm, we konden in elk geval in de tuin zitten. Met een borreltje!

Zoals zovelen verzuchtten wij maandagochtend dat het weekend veel te snel voorbij is gegaan. Laten we het erop houden dat dat een goed teken is! Het was genieten met hoofdletters.

Vanavond gingen Berry en ik naar Tricolores in concert, in het Willem 2 stadion. We hadden kaartjes voor vak G. Daar aangekomen bleken alle plaatsen bezet. Er tussenin was een platform, bordes met ballustrade. We besloten daar te blijven staan. Was het veiligst en we stonden er niemand in de weg. We hadden wel een trap af gekund maar volgens Berry’s inschatting was die te steil en gevaarlijk gezien de drukte.

So far so good totdat na Gerard Joling Jack Poels van Rowan Haize optrad. Er tikte iemand op mijn schouder en ik keek om. Zag natuurlijk heel die man niet en door de muziek hoorde ik ook niks. Maar Berry had het door en ging in gesprek met die man. Het was iemand van de security die zei dat we daar weg moesten. Berry antwoordde dat hij dat niet deed omdat dit voor ons de veiligste plek was. Die man weer weg, er kwam een andere. Berry zei weer dat we daar bleven staan. Hij ook weg, nummer 3 kwam op ons toe. Nee, we gaan niet weg, dit is de beste oplossing. Hij ook weer weg en jawel nummer 4 was al in aantocht. Over werkverschaffing gesproken.

Die had zijn ogen wel open en zag mijn stok. Hij begreep dat het voor mij ondoenlijk was om die trap af te gaan. Na overleg kwam ie ons toestemming geven daar te staan. Ondertussen traden ook Nol Havens, Belle Perez en Trijntje Oosterhuis nog op! Geweldig overigens, het was een pracht van een concert.

Maar toen Acda en De Munnik hun liedjes ten gehore brachten kwam er weer een security mannetje naar ons toe. Jullie mogen hier niet staan…!
Zucht. Berry nam die man apart en legde het uit. Gaf aan dat we toestemming hadden gekregen. Gelukkig ging ook hij, na wat tegensputteren overstag en ja, we mochten blijven staan.. Hij merkte wel op dat zijn collega’s hem wel in hadden mogen lichten.
Guus Meewis sloot de avond af, het spreekwoordelijke dak ging eraf en al met al een bijzondere avond!.

Ik had natuurlijk VIP kaartjes kunnen kopen, alleen staan die niet voor ‘Visually Impaired People’. Ik hou niet van hokjes maar misschien zou een blindentribune iets zijn zoals bij voetbal al bestaat! ;) Nee, mijn voorkeur heeft het niet, ik hoef niet apart te zitten/staan. Maar dit was wel lastig. Ach, we hebben er van geleerd, de security en organisatie hopelijk ook!

Sommigen doen dat op bepaalde momenten. Bijvoorbeeld bij ingrijpende gebeurtenissen, problemen en/of verlies. Anderen kiezen er de jaarwisseling voor uit.
Ik doe het bij voorkeur niet; de balans opmaken. Ik probeer zoveel mogelijk NU te leven, zonder al teveel vast te blijven hangen aan het verleden. Of aan wat er nog niet is en misschien nooit zal zijn, beter bekend als de toekomst.

Maar op alles is een uitzondering, anders is er geen evenwicht…..

Dit jaar is het jaar dat ik kan vaststellen dat ik al precies de helft van mijn leven blind ben. Abstract gegeven. Wat is de helft? In mijn geval 18 jaar. Wat is tijd, hoeveel is 18 jaar? Geen idee, het is ongrijpbaar. En niet te bevatten.

****

Ooit was er licht in mijn leven
Toen kwam de duisternis
Wat moest ik met dit gegeven
Niks meer kunnen zien, wat een gemis

Maar hij ging weer schijnen, de zon
Al duurde het een tijd voor ik dat zag
Mijn nieuwe leven begon
Waarin ik van veel dingen genieten mag

Ik heb anders leren kijken
Er ontstond een nieuwe werkelijkheid
Met je ogen zien is dat niet te vergelijken
Het is van een heel andere schoonheid

Wat is werkelijk belangrijk
Dat is iets wat je zelf ervaart
Het ligt deels aan je houding, je visie en je kijk,
wat maakt het leven de moeite waard?

Geluk komt van aandacht voor kleine dingen!

Er wordt gezegd dat de tijd sneller gaat als je ouder wordt. Nu word ik dat iedere dag maar voor mij gaat ie nog steeds net zo snel.

Vroeger als kind kon ik rond de jaarwisseling uitkijken naar het nieuwe jaar. Heerlijk, een heel nieuw jaar, waarin alles nog open lag, spannend! Wat zou er allemaal gaan gebeuren?
De wereld lag aan mijn voeten, alles was mogelijk, tegenslagen kende ik nog niet.

Intussen ben ik gelukkig geen zwartkijker geworden… maar iets minder rooskleurig is mijn blik wel geworden. De bekende hobbels en kuilen op het levenspad ben ook ik tegengekomen.

Het maakt hoe dan ook dat ik me minder bezig houd met “later” en probeer stil te staan bij dit moment, eruit tehalen wat erin zit.

Dat de tijd nog steeds even snel tikt is iets wat ik geregeld constateer en ook wel jammer vind. Maar daar sta ik niet te lang bij stil want voor je het weet… Juist, is er weer een dag voorbij.

Al heel wat jaartjes draai ik nu mee in blinden- en slechtziendenland. In die tijd is me door studenten en scholieren geregeld gevraagd als ervaringsdeskundige mee te werken aan projecten, opdrachten, scripties en dergelijke. Het betrof het middelbaar onderwijs en ook het VMBO, HBO en de universiteit.

Als ik kon helpen deed ik dat. Vooraf vroeg ik wel of ik nadien het eindresultaat mocht lezen. Niet om te corrigeren maar omdat ik het leuk vind te lezen wat ze ervan gemaakt hebben en er benieuwd naar ben.
Een enkele keer gebeurde dat ook, dat ik hun werk toegestuurd kreeg. Vaker echter moest ik er later nog om vragen en kreeg dan reacties als: Oh, dat heb ik al niet meer, dat heb ik al verwijderd….
Juist ja en bedankt voor je hulp hè. Geeft me een beetje het gevoel een middel tot het doel te zijn en er dus niet toe doe als het werk eenmaal afgerond is.

Een jaar terug besteedde ik heel wat uurtjes aan een studente aan de filmacademie. Zij maakte geluid- en beeldopnames die ze verwerkte in een opdracht. Ze verzekerde me dat ik het materiaal op cd zou krijgen nadat ze het zelf gemonteerd had. Niet dus. Never nooit meer iets van gehoord en op mailtjes of berichtjes via Hyves wordt niet gereageerd.
Jammer want het motiveert me niet vaker mee te helpen. Ik denk dan: ik kap ermee, dit was de laatste keer!

Tegelijkertijd heb ik er moeite mee. Als er een paar rotte appels tussen zitten kan het niet de bedoeling zijn dat zij het voor de rest vergallen. Niet iedereen is immers hetzelfde. Punt is echter dat je er vooraf niet zeker van kunt zijn dat zij hun beloftes nakomen. Ik blijf dus in dubio wat ik hiermee aanmoet…..