Kimbervietjes

Eerder al had Annabee een vooraankondiging geplaatst van hun bezoek aan ons!
En vandaag was het dan zover, de rode loper lag uit, het huis aan kant, taart in huis, verse koffie in de pot! Iets later dan verwacht stonden ze op de stoep.
Eerst tijd voor koffie en gebak en daarna met gepaste trots ons nieuwe, en voor hun sowieso nieuwe, huis laten zien. En verder natuurlijk veel kletsen, overal over, gewoon, gezellig.

Wat ons betreft voor herhaling vatbaar.

Het is niet voor het eerst dat ik mensen heb ontmoet die ik via internet leerde kennen. tot nu toe is me dat nooit tegengevallen en daar kan ik Annabee en Karakterman aan toevoegen.

Voor we het wisten was het 18:30 en tijd om te gaan eten. Berry en ik hadden besloten dat het leuk was uit eten te gaan bij Juffrouw Tok.
Waren we nog nooit geweest, zij ook niet, en ook dit bezoek was voor herhaling vatbaar. We hebben heerlijk gegeten, wel veel, en de avond vloog voorbij. Thuis nog een afzakkertje en inmiddels zijn ze weer richting huis, hopelijk redden ze de terugweg wel in anderhalf uur!
A en E: bedankt!

Je rijdt in een auto, met constante snelheid, met aan je linkerhand een afgrond.
Rechts van je rijdt een brandweerwagen, met dezelfde constante snelheid, waarvan het lijkt alsof hij je wil inhalen.

Voor je rent een varken, nog groter dan jouw auto, ook met dezelfde constante snelheid.


Vlak achter je vliegt een helikopter, vlak boven de grond, ook weer met dezelfde constante snelheid.

Hoe kun je stoppen, zonder dat er ongelukken gebeuren?

Wat een stunt. Vandaag moest ik naar het UWV voor mijn herkeuring. Om 10:45 lopen we naar buiten, naar de auto. “Shit”, zegt Berry, “waar zijn mijn autosleutels? Die zaten net nog in mijn jas! Hoe kan dat nou?” Zucht. Doet me denken aan dit voorval. Waar hij niet bij stil had gestaan was dat hij een andere jas had aangetrokken dan hij even daarvoor nog aan had.

Er was geen enkele mogelijkheid ons huis in te komen, alles zat potdicht en op slot, net een vesting.
Maar, ideetje! Mijn ouders wonen hier vlakbij en misschien werkte mijn vader wel thuis vandaag… En ja, het zat ons mee en van hem kregen we de felbegeerde sleutels! Toch nog op tijd voor mijn afspraak!

En ja verder deed onze misser me denken aan het volgende:
Een ezel stoot zich niet tweemaal aan denzelfden steen,
d.w.z. iemand, die eens iets nadeeligs heeft ondervonden of eene fout heeft begaan, zorgt wel, dat dit geen tweede maal geschiedt.
Te recht merkt Tuinman I, 370 op: Dat hebben wij van de Latynen. Asinus ad lapidem non bis offendit eundem. Zy zijn dan dwaazer dan ezels, die zich niet wachten voor dat geene, waar by zy zich eens qualyk bevonden hebben. Vgl. ook Cicero de Orat. Neque me patiar iterum ad unum scopulum ut olim classem Achivam offendere;
Vondel ’s Leeuwendalers, Een ezel stoot maer eens zich aen den zelven steen. De mensch wel zevenmael, en denckt niet om zijn been.
bron

Zoals wellicht bekend heb ik ook een homepage. In het verleden knipte en plakte ik maar wat raak, haalde alles wat los en vastzit van het internet. Oké, bronvermeldingen, daar deed ik nog wel aan. Meestal. Door veranderende inzichten, een mens wordt wijzer, ben ik nu de boel aan het opknappen. Dat houdt in dat ik contact opneem, indien nodig, met de webmaster om toestemming te vragen voor het plaatsen.
Mosterd na de maaltijd? Misschien, maar beter laat dan nooit. Een enkele keer krijg ik een positieve en enthousiaste reactie, dan weer een negatieve. Of soms krijg ik geen enkele reactie.

Vandaag kreeg ik mail via het contactformulier op mijn homepage. Ja, iemand had ontdekt dat ik zijn gedicht op mijn site heb staan. Maar, opluchting, hij vond het heel erg leuk. Ik dacht nog: maar ik ken jou! Nou ja, kennen is niet het goede woord. Ik heb van hem eens een boek gelezen. Het is erg fijn om zo’n hartverwarmende reactie te krijgen over mijn site, en wat hij erin herkent uit zijn eigen leven.

Het boek dat ik las heet Ik draag geen masker en is van Wil Engelen. Hieronder een stukje uit zijn site over dit boek.
Wil Engelen was nog geen vier jaar oud toen een ernstig brandongeval met carnaval zijn gezicht beschadigde en voor de rest van zijn leven een stempel op zijn bestaan drukte. In dit boek vertelt Wil Engelen hoe hij al die tijd geworsteld heeft om zichzelf te accepteren. Hij beschrijft de lichamelijke en geestelijke gevolgen van zijn handicap. Heel lang heeft hij de rol van slachtoffer gespeeld en alles wat hem overkwam aan zijn littekens toegeschreven. Maar uiteindelijk heeft hij ook een andere kant kunnen zien: hij is er geestelijk door gegroeid en heeft geleerd mensen open tegemoet te treden. Heel mooi zijn de gedichten die in dit boek zijn opgenomen. Ze komen rechtstreeks uit zijn ziel en beschrijven op bijzondere en persoonlijke wijze, wat er in hem omgaat.

Wat ik er o.a. mooi aan vond is dat proces van je slachtoffer voelen. Daar herken ik wel het een en ander in. Die slachtofferrol paste me nooit goed, maar onbewust schreef ook ik problemen toe aan alles wat me is overkomen in het leven. Terwijl ik later ben gaan inzien dat ik die problemen anders ook gehad zou hebben. Dat ze niet voortkomen uit mijn handicap, maar gewoon… uit mezelf.

Nu even geen ‘logje’ maar eentje met hoofdletters. Onderstaande column sprak me erg aan en daarom plaats ik hem in zijn geheel.

****

Hoe zou het toch eigenlijk komen dat mensen mij altijd aanspreken op wat ik niet kan?…
Ik kan veel, dat lijkt me duidelijk: schrijven, zingen, praten, lachen, sporten, bier drinken, eten, vrijen; kortom, bijna alles. Ik schreeuw het ook bijkans van de daken: dat ik me uitstekend vermaak en leuk werk heb.
En toch blijven ze vragen stellen, de mensen die aan me kunnen zien dat ik gelukkig ben.

Gisteren zaten we op een bankje in het bos. ‘O’, zuchtte een man naast me, ‘wat is het toch jammer dat jij die prachtige boom niet kunt zien’.
Als er nou toch iets is wat ik nooit heb gemist, is het wel het zien van een boom. Hij had ook kunnen zeggen: ‘Jij boft toch maar dat je die boom niet hoeft te zien doodgaan’ of ‘Wat heb jij een mazzel dat je mij niet hoeft te zien’.

Ik denk dat dit soort opmerkingen voortkomt uit onvrede. Degene die zo’n vraag stelt, is blij iemand te zien met een handicap. De vragensteller vindt zijn/haar eigen leven niet zo leuk, maar dat van die gehandicapte is nog veel erger. Zodoende verheft de vragensteller zichzelf.

Het kan ook anders.
Ik las laatst een mooi verhaal over een man in Noorwegen die een programmeerbedrijf was begonnen. Het was hem weleens opgevallen dat autisten zo ontzettend geconcentreerd kunnen werken. Dus dacht hij: weet je wat? Ik neem alleen autisten in dienst. Het werkte geweldig. Om vijf uur, als de werkdag voorbij was, kreeg hij ze niet naar huis.

Het kan anders, en het moet anders.
Vorig jaar was ik op de Paralympics in Athene. Dat zijn de Olympische Spelen voor iedereen die iets mist. Een been, een arm, het maakt niet uit, als je maar iets niet hebt. Het viel me op dat die sporters eigenlijk veel meer ’spirit’ hadden dan valide sporters. Eindelijk werden ze eens aangesproken op wat ze wel konden, in plaats van altijd maar weer dat negatieve gezeur van de valide medemens. Er werd voor de TV een jongen geïnterviewd die zilver had gewonnen bij het hardlopen.
‘Zo’, riep de verslaggever, ‘je hebt niet hard genoeg gelopen hè? Je baalt zeker als een stekker?’
‘Nee hoor’, zei hij, ‘ik heb zo hard gelopen als ik kon, maar er was gewoon iemand die harder liep.’

Dat is de goede geest. Als we dat nou eens allemaal zouden doen, daar zou het land een stuk van opknappen.

Zo, nu ga ik weer naar het bos. Even voelen of die boom er nog staat, en misschien horen we straks in de schemering wel nachtegalen…
Ik hoop maar dat die man er niet zit, met zijn vragen want dat zou jammer zijn…
Hij praat altijd door de mooiste vogels heen. Hij hoort ze niet.

Vincent Bijlo

Na verzekeraar VGZ is nu ook SNS Bank goed bezig:
De mogelijkheden van internet lijken onbegrensd en toegankelijk voor iedereen. Zo is bankieren via internet in de loop van de jaren gemeengoed geworden. Maar niet voor iedereen; bepaalde groepen mensen, zoals blinden, kunnen niet zelfstandig via internet hun bankzaken regelen. Althans, tot nu toe. Als eerste ter wereld biedt SNS Bank blinden de mogelijkheid om zelfstandig gebruik te maken van internetbankieren en -beleggen.
Naast de toegang via de vaste pc is het ook mogelijk om gebruik te maken van een Personal Digital Assistant (PDA). Drempelvrij én mobiel. Het toegankelijk maken van de site past in het streven van SNS Bank om haar producten en diensten op een transparante en toegankelijke manier aan te bieden en op die manier de zelfredzaamheid van iedereen waar mogelijk te bevorderen.
Persbericht van SNS Bank