Kimbervietjes

en 17 andere bijzondere toepassingen voor alledaagse zaken
door Andy simmons

Mijn ouders kwamen me helpen met iets wat ik al veel te lang had uitgesteld - schoonmaken. Nu zijn mijn vader en moeder nogal krenterig, dus toen ik aanbood schoonmaakmiddelen te kopen, zeiden ze: “Laat maar. Alles wat we nodig hebben is er. Waar is deazijn?”

“Hier,” zei ik, terwijl ik kwam aanzetten met de 12 jaar op vat gerijpte balsamico. Mijn moeder duwde me opzij en pakte de gewone witte azijn uit het keukenkastje. Ik moest haar vooral niet in de weg lopen.

Terwijl ik een witte boterham met mayonaise en ham zat te eten, zag ik hoe ze een vlek in het tapijt te lijf ging met de azijn. Dat vond ik al merkwaardig, maar ik keek nog vreemder op toen ze aan mijn boeken begon te snuffelen. Bij een trok ze afkeurend haar neus op, nam het uit de kast, liep ermee naar de keuken en legde het in de diepvriezer.
“Dat maakt wel even korte metten met die muffe lucht,” zei ze. Ik knikte niet-begrijpend. “Hé, daar liggen glasscherven. Heb jij iets laten vallen?” Mijn moeder griste de boterham uit mijn handen, gooide de ham naar de hond, smeerde de mayonaise in mijn haar en begon de scherven op te nemen met de verse boterham.
“Hé!” protesteerde ik.
“Mayonaise is goed voor je haar,” zei ze. “En kleine glasscherfjes kun je makkelijk opnemen met vers witbrood.”

Mijn moeder was gek geworden; ik moest mijn vader op de hoogte stellen. Ik trof hem aan in de tuin, waar hij in een plantenspuit 30 milliliter wodka stond te mengen met wat vloeibaar afwasmiddel en twee kopjes water.
“Ik ga je onkruid bestrijden,” zei hij, toen hij mijn verblufte blik opving.
“Met wodka?”
“Breng dit op een zonnige dag aan. Het onkruid gaat er niet dood van, maar het droogt wel uit door de alcohol.” Pufff, pufff.
“Dat is mijn dure Grey Goose!” Het was hem een worst.

Ik vroeg me af of iedereen soms gek was geworden en liep terug naar binnen, waar mijn moeder mijn schoenen stond te poetsen met bananenschillen.
“Mam, wat ben je nou weer aan…” Boem! Ik was uitgegleden over een bananenschil. “Auw, mijn rug…”
“Verroer je niet,” riep ze. “Ik ga de marinade even halen!”

Maar eerst trok ze mijn schoen uit, greep mijn sok en verdween in de keuken. Ze kwam terug met de marinade en wreef die op de pijnlijke plek. Vervolgens drapeerde ze mijn sok, die ze had gevuld met gedroogde bonen en 30 seconden in de magnetron had gelegd, op de marinade.
Voor ik de kans had gekregen het alarmnummer te bellen, gebeurde er iets wonderlijks - de pijn nam af! De enzymen in de marinade verzachtten de pijn in mijn spieren. En de sok met bonen werkte als een warm kompres.

Plotseling zag ik de dingen in een ander daglicht. Mijn schoenen waren schoon en blonken. De vlek in het tapijt was verdwenen. In de tuin stond mijn vader zijn werk te bewonderen: verschrompeld onkruid.
Mijn ouders hadden gelijk. We hoeven niet altijd speciale schoonmaakmiddelen te kopen of dure brouwsels vol chemicaliën. Veel van de zaken die we nodig hebben om het huis schoon te houden, dingen te repareren of een pijnlijke rug te behandelen staan gewoon in de kast.

Mijn moeder maakte die avond een grote salade. “Maar eerst,” zei ze, “moet de sla nog in de wasmachine.”
“Hè?!”

Meer »

Uw ogen geven mij de kost.

8 uur op een cursus voor een geleidehond in Amsterdam.
Niet aaien! Daar kan een geleidehond niet tegen. Voordringen in het postkantoor leer je hem niet af.
8.00 uur: Zie ze daar eens zitten in het bestelbusje: de teefjes Juba en Brenny en de reu Lion. Daar zijn de drie vrienden voor een lange dag training tot geleidehond aan de hand van instructrice Brigitte van Gestel (31). Juba, lief droef ogend, mag het eerst het hok uit, Amsterdam-Oud Zuid in. De instructrice, verbonden aan KNGF Geleidehonden, loopt achter de hond, die zowel aan de riem als in de beugel loopt. Het is een klein wonder.
Brigitte zegt links, en Juba loopt links, ze zegt rechts en hij loopt rechts. Bovendien zoekt het dier zelf zijn weg als het lastig wordt. En dat is hier vandaag eigenlijk overal. Het is of de vuilnisdienst nog steeds in staking is, de grootsteedse gribus ligt hoog opgetast tussen verweesde fietsen. Maar het opmerkelijkst: bij elke stoep stopt de hond automatisch.
9.30 uur: Een oude hond kun je geen kunstjes meer leren, jonge dieren des te meer. Ze beginnen hun training als ze een maand of veertien zijn. Daarvoor zijn ze al een jaar bij een pleeggezin geweest om de eerste vaardigheden van gehoorzaamheid te leren. De training duurt zes tot acht maanden en kost zo’n 35.000,- euro. Brigitte: “Daarna wordt het dier toegewezen. Uiteraard krijgen de nieuwe baasjes ook een training. De kunst zit hem in het leren belonen. Je kunt een dier leren naar een brievenbus te gaan door steeds een brokje te geven als ze het goed doen.”
10.15 uur: Na de koffie is het tijd voor wisseling van de wacht. De honden kunnen niet veel langer dan een uur, anderhalf uur achter elkaar doorlopen. “Kwestie van concentratie, daarna houdt het een beetje op. Het is toch steeds doorlopen, opletten, heel vermoeiend.” Daarom trainen ze ’s ochtends en ’s middags een uurtje. Bijkomend voordeel is dat het tempo van nieuweling Brenny, een donkere labrador, wat lager ligt dan de forse marspas die Juba erin had zitten. Getraind wordt overal en altijd, vooral op plaatsen waar visueel gehandicapten vaak komen: het station, het zebrapad, of de balie. “Wat we ze niet af kunnen leren is voordringen bij het postkantoor. Het liefst trainen we hier. Dat doen we omdat deze buurt zo chaotisch is, dan kan het dier leren zelf initiatief te nemen.”
11.30 uur: Met de hond Lion, een reu van negentien maanden die precies weet wat hij wil, komt de blindenstok er bij. Zelfs chauffeurs van bestelbusjes stoppen nu en zwaaien vriendelijk. “Ze denken dat ik blind ben, dat vinden ze natuurlijk zielig voor zo’n jonge meid.” Er volgt een enorme uitweiding over aaien. De dieren zijn enorm aaibaar, maar doe het vooral niet. Een aai is voor een geleidehond een teken van beloning, en die mag alleen de baas uitdelen, anders raakt het dier in de war.
14.00 uur: Soms is een hond te goed van geheugen. Juba wandelt nog eens het vertrouwde blokje door Oud-Zuid. Hij weet zo onderhand alles feilloos te vinden. Handig, dat hij precies weet waar het buurthuis is voor toiletgebruik. Vervelend als Juba ongevraagd tegen de deur van ’s werelds bekendste hamburgerketen opdartelt, een bekend adres. “Ontkennen heeft geen zin.”, lacht Brigitte.
15.45 uur: Na de training dartelen ze naar hun etensbak in de Amsterdamse kennel, dan mogen ze hun behoefte doen en spelen. Moe lijken ze niet. “Dat is meteen een antwoord als mensen het zielig vinden dat de honden zo hard moeten werken. Onzin! Dieren die heel de dag in hun mand liggen, die hebben pas een hondenleven.”

(Bron: AD)

Adam leefde heel tevreden

eenzaam in de Hof van Eden

Met de zegen van de Heer

wat verlangt een mens nog meer

Hij liep lekker in zijn blootje

baadde zon en baadde pootje

In het water van de beek

zeven dagen in de week

Tot op een dag hij merkte dat

elk dier een vrouwtje had

Lieve Heer ik wil niet klagen

maar ik zou U willen vragen

Onderdanig en beleefd

of U voor mij ook een vriendinnetje heeft

Goed zei de Heer, ik zal mijn best doen

maar dan moet je zelf de rest doen

Adam liep van vreugd te zingen

hij kocht twee verlovingsringen

Prijs de Heer ik krijg een wijf

het kost maar één rib uit mijn lijf

En toen Adam lag te slapen

heeft de Heer de vrouw geschapen

Het is de droom van elke man

alles d’r op en alles d’r an

En zij leefden heel tevreden

samen in de tuin van Eden

Tot Eva op zekere dag

daar een boom met appels zag

Eva brandde van verlangen

toen ze al dat fruit zag hangen

Aan een boom zo vol geladen

zal één minder ook niet schaden

Ofschoon de Heer het mij verbiedt

mist men een paar appels niet

Zij nam een hap terwijl ze zei

one apple a day keeps the dokter away

Toen was het uit met het goeie leven

het Paradijs werd opgeheven

Door één appel, naar ik weet

sjouwen wij ons nu in het zweet

Het is daarom dat ik beweer

snoep verstandig!

eet een peer

Meestal ben ik er een van het opruimerige soort. In huis vind ik nogal snel iets overbodig of gewoon rommel. Dat geldt ook voor mijn pc,, dus dan is het 1, 2 weg ermee!

Een enkele keer gebeurt het dat ik achteraf schrik, oeps, toch iets te resoluut de deletetoets gehanteerd en de prullenbak geleegd! Ach, zult u denken, niks is onmisbaar en alles vervangbaar. Misschien. Maar voor alles waarop dit niet van toepassing is brengt Rest2514 uitkomst.
Je kan zoeken naar verwijderde bestanden en met de muis kan je bij een knop restore by copying komen. Je kan ook alt-c doen. Zoek het bestand of de map en druk op alt-c. Het prog zal nu het herstelde bestand kopieren naar een nieuwe lokatie. Laat het naar een andere partitie kopiëren, als je die hebt.
Het verwijderde bestand, of de map of wat ook wordt door windows wel verwijderd uit
het indexing- systeem ofwel de file allocation table of via ntfs, maar de data staat er nog, totdat het overschreven wordt.
Nederlandstalige handleiding voor REST2514

Van 4 t/m 10 september is het de Week van de Zonnebloem, die op zondag wordt afgesloten met de Nationale Ziekendag. Dit is een dag waarop de Zonnebloem de dialoog tussen zieke en gezonde mensen wil bevorderen.
Dit vormde voor het jeugdpastoraat in Diessen aanleiding om hieraan een thema-avond te besteden. zij gingen op zoek naar iemand met een handicap die over zijn leven wilde vertellen. Via via kwamen ze bij mij terecht en ik zei de gek stemde toe.

Vanavond half 8 was het zo ver. Twintig kinderen van een jaar of 12, 13 plus een vijftal volwassenen waaronder de pastor. Deze laatste opende de avond, gaf een mooie inleiding op het geheel.
Daarna mochten de kinderen hun vragenuurtje starten. Ondanks dat ik dit wel vaker doe blijf ik het spannend vinden. Maar zoals zo vaak ging het ook nu heel goed en was het een gezellige avond.

De vragen die ik kreeg varieerden van hoe ik weet welke kleren ik aantrek tot wat ik het meest mis om te zien. Maar ook of het moeilijk is hulp te vragen en of ik wel eens bedonderd ben.
Voor ik het wist werd het uurtje 2 uur en de avond vloog dus voorbij. Het was fijn te merken dat de kinderen veel interesse hadden en makkelijk vragen stelden. Soms is het wat aftasten maar dat vond ik nu erg meevallen.

Wat ik vooral moeilijk vind is dat ik niet altijd in kan schatten of ze me begrijpen. Zij stellen een vraag, ik geef antwoord maar krijg daar niet altijd een reactie op. Ik zie dus geen reactie, non-verbaal en dan is stilte lastig! Kortom, voor mij het oude liedje want dit blijft moeilijk in gesprekken en tijdens een voorlichting. Ik heb dit naderhand nog wel even nagevraagd en voor zover men kon beoordelen kwam alles luid en duidelijk over!
Ondanks dat het erg leuk was ben ik toch blij dat het er weer op zit!

Meer foto’s op deze site.