Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
De strijders van hun werelden
lijken niet moe te worden
met schilden en zwaarden
verdedigen ze zich
als een gewoonte
voed ik ze met nectar
steeds opnieuw verzinnen ze listen
wanneer deze niet werken
volgt er genadeloos geweld
de strijders zijn slim
duizende manieren
om me in hun greep te houden.
Toch zal ik blijven vechten
door razernij en verlatenheid heen.
Ik dank God
dat mijn boog iedere keer mag spannen
en gericht zijn naar het licht
Van daar uit kijkend naar al het schouwspel
dat er speelt
en zien dat deze er enkel is
opdat aandacht erop schijnt.
Zeven maal om de aarde gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zevenmaal om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde gaan
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die ene doen keren.
Zeven maal over de zeeën gaan -
zeven maal om met z'n tweeën te staan.
Ida Gerhardt
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen
misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
geschreven door Bram Vermeulen, gezongen door Paul de Leeuw
De dood is niets.
Ik ben slechts naar de andere kant.
Ik ben mezelf, jij bent jezelf.
Wat we voor elkaar waren, zijn we nog altijd.
Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen me zoals weleer, op de
zelfde toon, niet plechtig, niet triest.
Lach om wat ons samen heeft doen lachen.
Denk aan mij, bid met mij.
Spreek mijn naam uit thuis, zoals je altijd gedaan hebt
zonder hem te benadrukken, zonder zweem van droefheid.
Het leven is wat het altijd is geweest.
De draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Omdat je mij niet meer ziet?
Nee, ik ben niet ver, juist aan de andere kant van de weg.
Zie je, alles is goed.
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken en er de tederheid terugvinden.
Dus droog je tranen en ween niet, als je van me houdt..
ze wachten tot je nog eens langs komt,
en ze zijn onverstoorbaar als je wegblijft,
ook na maanden afwezigheid,
kan je de draad weer opnemen,
omdat ondertussen niets werd afgebroken.
Vrienden zijn als bomen,
op een goede afstand van elkaar geplant
zo moeten ze elkaar niets betwisten
ze kennen ook geen afgunst
maar nodigen wel elkaar uit, hoger te groeien.
Vrienden zijn als bomen
en bomen buigen niet maar ze wuiven...
De wandelaar hijgt. Bij het achterlaten
van niets heeft hij ervaren hoe alles blijft.
Langs de jaren voordien ging zijn tocht.
Wat tot bedaren werd gebracht,
als met water besprenkeld stof, wordt herdacht.
In over elkaar gelegde landschappen
vindt hij één voor één iedereen terug.
Alleen: omkeren naar zichzelf kan hij niet.
"ik zie jou,
ik zie de dingen,
ik voel jou,
ik voel de dingen,
ik hoor jou,
ik hoor de dingen,
zoals jij
mij ziet, voelt en hoort,
zoals de dingen
mij zien, voelen en horen,
met dezelfde ogen vol verwondering,
met hetzelfde hart vol genegenheid."
Elk leven kent zijn eigen patroon
het is een stramien, dat bij onze geboorte is vastgelegd
maar het inkleuren hiervan,
hetzij met zachte,
vrolijke of harde kleuren,
ligt in onze eigen handen'
het penseel en de kleurstoffen
werden ons reeds aan het begin van de tijd aangereikt;
maak er een goed gebruik van!
Ik geloof nog steeds in de kracht van iets doen voor een ander.
Je leert iets over jezelf als je een ander de hand reikt.
Je leert die kracht kennen, je leert te slagen maar ook te falen.
Je leert dat je je niet uit het veld moet laten slaan
maar dat je van de spreekwoordelijke grond moet opkrabbelen.
Het stof van je afslaan en verder gaan.
En misschien van richting veranderen.
De mens loopt geblinddoekt door het heden.
Hij mag slechts vermoeden en raden wat hij eigenlijk ondergaat.
Pas later wordt hem de blinddoek afgenomen en,
terugblikkend op het verleden, ontdekt hij wat hij heeft ondergaan
en begrijpt de zin ervan.
Waarom bouwen wij zoveel muren en zo weinig bruggen?
Wat een geluk
dat ik mijn 'geluk'
niet aan het 'geluk' heb te danken!
relatief ben jij
in verhouding tot mij
en ik tot die ander
want ik verander
Groei is een serie van voortdurende zelfconfrontaties.
Confrontatie is het middel
dat uiteindelijk bewustzijn en inzicht omzet in actie,
in gerichte actie,
in een completer gedrag.
Om de hoek, in de buurt heb ik een vriend,
in deze grote stad die geen einde heeft.
Tegenwoordig gaan de dagen voorbij en weken vliegen om
en voor ik het weet is er weer een jaar om,
en ik zie mijn vriend z'n oude gezicht nooit meer
omdat het leven een vreselijke race is.
Hij weet dat ik hem net zo graag mag als in de dagen dat ik hem belde en hij mij belde.
We waren toen jonger en nu zijn we drukke, vermoeide mannen,
moe van het spelen van een gekke wedstrijd,
moe van het proberen een naam te maken.
Morgen zeg ik;
ik zal Jim bellen gewoon om hem te laten merken dat ik aan hem denk.
Maar morgen komt en morgen gaat en de afstand tussen ons groeit en groeit.
Om de hoek, nu mijlenver is er een telegram:
Jim stierf vandaag
Dus onthoud... als je van iemand houdt;
vertel het ze!
Onthoud altijd te zeggen wat je meent,
ben nooit bang jezelf uit te drukken.
Neem de kans om iemand te vertellen wat hij voor je betekent.
Pluk de dag en heb geen spijt
en het belangrijkste, blijf dicht bij je vrienden en familie,
omdat zij hebben geholpen jou te maken tot de persoon die je nu bent
en zijn waar het eigenlijk allemaal om gaat!
Laat het uitspreken een verschil maken in je dag en die van hun.
Het verschil tussen het uiten van liefde en het hebben van spijt
is dat spijt blijft hangen voor altijd.
When the self is no more,
there is simply an abiding in the beloved.
The game goes on and there is a response to the game.
But the response comes from nowhere and goes to nowhere.
And the game and the respons is the divine expression.
All and everything is seen and heard and felt as the beloved.
And the beloved is the ground of all that is.
Uit: As It Is - Tony Parsons
Terug naar citaten en gedichten
Home