Genoeg gepraat, genoeg beweerd,
ze blijft, dezelfde pijn,
we hebben het mensdom zelf versteerd,
nu moet het pauze zijn.
Een pauze van een jaar of tien
en van volkomen zwijgen,
dan heb je kans dat we misschien
een nieuwe wereld krijgen.
Dan heb je kans dat het ons lukt,
misschien komt alles goed,
als niemand meer een letter drukt
of zeggen zal hoe 't moet.
Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren,
kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren,
maar ze kunnen ook heel zacht 
een stil verdriet genezen,
met woorden die je nu en dan
nóg es 'n keer wilt lezen.
Ingekapseld, opgesloten,
bang geworden voor elkaar,
trekt de stille tocht solisten
langs de drukke boulevard.
Ieder met z'n eigen dromen,
ieder met z'n eigen plan,
ieder met z'n eigen kinderen,
met z'n eigen vrouw of man.
Zoiets noem je 'samenleving',
flauwekul, vergeet het maar,
ingekapseld, opgesloten,
bang geworden voor elkaar.
Meer gedichten van Toon Hermans
Terug naar citaten en gedichten
Home