Visusverlies is een rouwproces
door: Corine de Leeuw AA (Associate of Arts in counselling psychology)
"Ik hoor je wel, maar ik zie je niet", waren de eerste woorden die ik als 13-jarig meisje uitsprak na de operatie. Mijn ouders stonden aan mijn bed. Eindelijk, na een operatie van een dag, mochten ze hun dochter weer zien. Maar die dochter zou nooit meer zien. Voor mijn ouders en broer stortte de wereld in; ik besefte pas veel later wat er met me gebeurd was.
Mijn naam is Corine de Leeuw - Van Kuilenburg. Ik ben 40 jaar en zes jaar gelukkig getrouwd met een ziende man. Ik heb geen kinderen, maar dit heeft niets met mijn blind-zijn te maken. Ik heb gewerkt als secretaresse, redactrice, call-center representative en docente Nederlands als tweede taal. Nu heb ik mijn eigen praktijk voor counselling met als specialisaties rouw- en verliesverwerking, stress en relatieproblematiek.
Het (geleidelijk of opeens) verliezen van, of een deel van, de visus is vergelijkbaar met een rouwproces. Daar bovenop komt het moeten functioneren in de maatschappij, waar het accent steeds meer op het visuele aspect gericht is. Dit veranderings- en aanpassingsproces doorloop je niet even in een paar maanden, maar daar heb je jaren en soms je hele leven voor nodig. Iedereen beleeft die periode anders, maar er zijn toch een aantal kernbegrippen te vinden waar iedereen mee te maken krijgt.
Tegenwoordig spreken we niet meer van rouwfases, maar van rouwtaken. Hoe je het ook noemt het is een proces waar je als vader, moeder (familie en vrienden) en als kind mee worstelt. Overigens doorloopt niet iedereen de taken in dezelfde volgorde en stappen we ook wel weer eens terug in een al doorlopen taak.
We krijgen te maken met de ontkenning. "Mijn kind is niet slechtziend of blind, het kan niet, het mag niet. Waarom hij/zij?" "Het gaat wel weer over."Dit zijn nog maar een paar van de u wel bekende kreten.
Daarna komt u als ouders of als kind in protest en woede voert de boventoon. "Als die oogarts beter had opgelet dan." "Nu kan ik geen piloot meer worden." Woede, verdriet en frustratie strijden in uw hart.
Vaak leiden ontkenning, woede, verdriet, schuldgevoel en frustratie tot een depressie, want de visusbeperking is niet opgeheven. U voelt zich machteloos en wanhopig en bent tot niets meer in staat.
Alleen als u deze fases goed afsluit, dan kunt u komen tot het aanvaarden van de situatie en is het mogelijk om weer toekomst en vreugde te zien.
Na enkele maanden vinden velen dat uw verdriet voorbij moet zijn. Maar wie helpt u dan verder door dit rouwproces te laveren? Bij wie vindt u begrip, tijd, ruimte voor verdriet en woede? Waar kunt u heen met uw wanhoop en zorgen?
U kunt terecht bij mij, gediplomeerd counsellor en ervaringsdeskundige op het gebied van slechtziend zijn en volledige blindheid. Ik kan u begeleiden en opvangen in moeilijke tijden. We stippelen een route uit, waarlangs u met uw kind kunt wandelen, waarlangs vader en moeder elkaars (soms verschillende) emoties leren begrijpen, zodat uw gezin een gezamenlijke toekomst heeft.
U vindt mij op www.maiandros.nl of belt u mij op 06-44856698.