Woorden zoals accepteren, aanvaarden en berusten werden vooral gebruikt door mensen, die ambtshalve aan andere mensen raad moesten geven over een aan te nemen levenshouding. Onbewogen door de mis\u00e8re van de medemens, heeft deze categorie mensen, gedreven door een zekere gemakzucht en sleur het woord “aanvaarden” in diskrediet gebracht.<\/p>\n
Want met de schijn van eerlijkheid en misschien zelfs wel met innerlijk aangeprate overtuiging, was de eigenlijke strekking bij het gebruik van dit woord de vertwijfelde mens vooral rustig te houden en er geen overlast mee te krijgen.<\/p>\n
Is dit niet bijv. in het kort de geschiedenis van de arbeiders uit de vorige eeuw, tot wie men niets beters wist te zeggen, dan dat zij hun armoede maar moesten accepteren, terwijl een vlammend protest veel meer op zijn plaats zou zijn geweest? Het uit plichtsbesef in de mond nemen van het woord \u2018aanvaarden\u2019, zonder dat men er maar iets van besefte wat nu eigenlijk aanvaard moest worden, heeft het woord “aanvaarden” sterk ontwaard en het een holle klank gegeven. En de geschiedenis is nog lang niet uit. Het woord wordt nog steeds achteloos misbruikt. Het is daarom, dat zo velen, die werkelijk meeleven met de mis\u00e8re van de mensen, ervoor schromen het woord te gebruiken. Ook als het volkomen op zijn plaats zou zijn en zij er de betekenis aan hechten, die werkelijk in vele gevallen het enig mogelijk uitzicht geeft aan de vastgelopen mens.<\/p>\n
Voor wie meer wil lezen:
\nAanvaarding, Dr. C. Scharff<\/a><\/p>\nRouw enManu Keirse<\/h3>\n