\nvond hij een stukje spiegelglas<\/em>.
\nHij nam ’t in zijn vereelde hand
\n’t zat onder ’t vuil en onder ’t zand.<\/p>\n
Hij veegde ’t aan zijn broekspijp af
\nen keek er in, en stond toen paf. ![\"Man](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/images\/mankijktinspiegel.gif\")
\n“Mijn vader” zei hij, “sapperloot
\ndie is al vele jaren dood.”<\/p>\n
“Mijn vader, och, die goeie man!!
\nhij is het en hij kijkt me an.”
\nHoofdschuddend stak hij ’t in z’n zak
\nbekeek het thuis op zijn gemak.<\/p>\n
En hij begon te overleggen
\nwat zijn vrouw ervan zou zeggen.
\nZe was wat bazig, zijn Katrien
\nzou er om lachen wel misschien. ![\"Lach\"](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/images\/lach.gif\")
<\/p>\n
En omdat hij daar zo bang voor was
\nverborg hij ’t onder zijn matras.
\nMaar telkens ging hij er weer heen>
\n“Mijn vader”, zei hij dan tevr\u00e9n.<\/p>\n
Dat wekte argwaan bij z’n vrouw
\ndie het hare er van weten wou.
\nEn zodra hij weer de deur uit was
\ntoen zocht en vond zij ’t spiegelglas.
\n“Wat moet hij daarmee”, peinsde zij
\n“er moet iets niet in orde zijn.”
\nZo wantrouwde zij haar goede Hein…
\nZe keerde ’t om en keek
\nen raakte toen geheel van streek.<\/p>\n
“Daar heb je ’t nou ik dacht het wel,
\ner is een andere vrouw in ’t spel.”
\n“Mijn man, hij heeft geen hart in ’t lijf
\nhoe houdt hij van zo’n lelijk wijf!”<\/p>\n
Ja ja hoe kan het toch verkeren
\n‘k zal straks mijn Hein eens mores leren ![\"Vrouw](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/images\/vrouwschoptmandedeuruit.gif\")
\nen toen Hein moe van ’t werken
\nthuis het innerlijke wilde gaan versterken
\nvond hij Katrien in alle staten
\ndie een hartig woordje met hem wilde praten.<\/p>\n
Hein hoorde haar bezwaren aan
\nen haalde ’t spiegeltje onder ’t matras vandaan
\nen toen hij haar zijn vader wilde laten zien
\nzagen zij zijn vader met een andere Katrien!<\/p>\n
Kijk, moeder lijkt precies op jou
\nvandaar da’k zo veel van je hou
\nKatrien die was heel sprakeloos
\nen was op Hein toen niet meer boos ![\"Boos,](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/images\/boos.rood.gif\")
<\/p>\n
Samen halen zij nu ’t kleine stukje glas
\nvaak vanonder het matras
\nom aan Hein zijn ouders te vragen
\nwaarom zij steeds hun kleren dragen.<\/p>\n