![\"Zon\"](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/blog\/zon.gif\")
\nDat ik niets kon zien dan zwart
\nEn wit.
\nDat ik mijzelf
\nSlechts aan mijn schaduw mat.
\nDe zon stond zo hoog
\nDat ik bijna geen schaduw had.
\nEn daarom ben ik overdag zo klein en mooi
\nIk, die pas bij het later worden groei.<\/p>\n
De zon was zo fel
\nDat ik niets kon zien dan zwart
\nEn wit.
\nDat ik mijzelf
\nSlechts aan mijn schaduw mat.
\nDe zon stond zo hoog
\nDat ik bijna geen schaduw had.
\nEn daarom ben ik overdag zo klein en mooi
\nIk, die pas bij het later worden groei.<\/p>\n
W.F. Hermans (1921-1995) We dachten, en dat was niet onbeholpen er kwamen momenten zonder mystiek we dachten, en dat was niet goed te horen nachtgedachten deden ons dwalen Schrijver: mobar<\/p>\n
\n
\nNachtgedachten<\/strong><\/p>\n
\ndat er enige authenticiteit in ons denken
\nwas geslopen, omdat we het nieuws
\nniet meer volgden, was er weer vrijheid
\nvoor raven en vossen, die ons
\nvan dwaalangst wisten te verlossen
\nondanks onze menselijkheid<\/p>\n
\nof betovering die zo daadwerkelijk
\nhelder waren, dat er meer echtheid
\nvan uitging, dan de vele religieuze dwalingen
\ndie dichters uit hun oorspronkelijkheid
\nhadden gehaald, misschien uit ijdelheid
\nzonder unieke persoonlijkheid
\nmisschien onwetendheid
\nzonder lichtvoetigheid
\nomdat dansen soms ondenkbaar was<\/p>\n
\ndat de authenticiteit van ons denken
\nons voor de dwaalangst kon behoeden
\nmaar het kompas van onze harten
\nhad zich slechts duister toebedeeld
\nwaar licht ons meer dan welkom was<\/p>\n
\nlangs vergeten lichtgedichten
\nin een door \u2018t verliefde opperwezen
\naan de kust aangewezen gedichtendorp
\nwe brachten het kruis terug naar \u2019t duister
\nals deugdelijke zonderlingen, vrolijk
\nvoltooid in lust, eerbied en verdriet.<\/p>\n