Laatst ging ik met mijn (geleide)hond een eindje wandelen. Chris liep gezellig mee. Zoals gewoonlijk liepen we stevig door, maar opeens stond mijn hond stil. Ik dacht nog: zal wel een obstakel zijn. Normaal gesproken loopt hij daar natuurlijk gewoon omheen en vervolgt zijn weg, behalve als dat niet kan. Dus zeg ik op quasi vragende toon: en wat doen we nu?!! Dit hielp want hij ging iets naar rechts en we konden weer verder lopen. Maar op dat moment hoorde ik mensen die een beetje stonden te gniffelen, wat geschrokken reageerden.<\/p>\n
Ik had geen idee waarom mijn hond niet gelijk hen voorbij gelopen was, of waarom zij zo reageerden. Maar Chris, redder in nood, voorzag de situatie van tekst en uitleg! Hij vertelde dat mijn hond stil ging staan bij een jongen, precies toen hij zijn vriendin wilde kussen. Ongewild, en in eerste instantie ongemerkt, hadden zij dus 3 pottenkijkers! Mijn timing<\/strong> bleek dus weer eens geweldig te zijn toen ik opmerkte: en wat doen we nu…! Chris zei dat dat meisje rood werd, nog roder, tot knalrood!
\nIk zal nooit weten of dit soort dingen vaker voorkomt wanneer ik zonder een ziend persoon ga lopen, maar heb om dit voorval wel erg moeten lachen!<\/p>\n