Het valt haar erg zwaar de deur achter zich te sluiten van het huis waar ze zo lang met veel plezier woonde, waar haar 11 kinderen zijn geboren en waar ze zich graag liet omringen op zondag door haar kinderen en aanhang.
\nAf en toe komt ze er nog – de overdracht heeft nog niet plaatsgevonden – en dan fleurt ze gelijk op, ze is weer ’thuis’. Daar liggen alle herinneringen, die dan bovenkomen, plus bijbehorende verhalen. Het is afscheid nemen van een tijd van het leven en dat is moeilijk. Het lijkt op een afscheid van die herinneringen, zelfs een beetje op afscheid van het leven. Je zou zo graag anders willen voor haar maar ja, sommige dingen zijn onvermijdelijk.
\n![\"Verhuizer\"](\"https:\/\/www.kimbervie.nl\/blog\/verhuizer.gif\")
\nMijn schoonmoeder moet haar huis verlaten omdat het tegen de vlakte gaat. Ze heeft er bijna 44 jaar gewoond en 3 van haar 4 kinderen zagen er het levenslicht. Ze krijgt er een mooi appartement voor in de plaats maar of ze daar nou zo blij mee is? Die herinneringen h\u00e8, dat verleden… En als je verleden ‘langer’ is dan je toekomst is dat zwaar. Ik zeg wel tegen haar dat ze haar herinneringen met zich meedraagt. Maar het is toch anders, in d’r eigen huis is het tastbaarder, ziet ze alles als het ware nog voor zich.<\/p>\n
Zelf ben ik een keer of 5 verhuisd en alleen de eerste verhuizing viel me zwaar. Ik was toen 16 en ging van mijn geboortedorp naar ‘de grote stad’. In mijn dorp woonden veel vrienden, er was het zwembad en de sporthal waar ik werkte, ik ging er in het weekend op stap. Maar eenmaal de vrijheid en het uitgaansleven geproefd van de stad wilde ik al snel niet meer terug. Maar misschien verandert het bij mij ook als ik oud(er) ben, dat het steeds moeilijker wordt het vertrouwde los te laten.<\/p>\n
Hier vertel ik over een recentere verhuizing<\/a>.<\/p>\n