\nSoms, een enkele keer,
\nmet heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
\nlukt het iemand
\nom met beide armen zijn verdriet te omvatten.
\nHij tilt het op.
\nLaat de deur niet op slot zijn, nu…
\nHij duwt hem open met zijn knie
\nen loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
\n
\nKijk uit! roept hij
\nwant het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken,
\nen doorzichtig is het nooit.
\nVer weg, in een sloot of op een drassige plek
\nonder populieren
\nof achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
\nspeelgoed, resten van vuur,
\ngooit hij het neer
\nen fluitend loopt hij terug naar huis.
\n
\nToon Tellegen <\/p>\n