{"id":616,"date":"2006-01-02T15:04:05","date_gmt":"2006-01-02T14:04:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.kimbervie.nl\/blog\/?p=616"},"modified":"2024-10-28T20:36:51","modified_gmt":"2024-10-28T19:36:51","slug":"ver-maar-toch-dichtbij","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.kimbervie.nl\/blog\/ver-maar-toch-dichtbij\/","title":{"rendered":"Ver maar toch dichtbij"},"content":{"rendered":"
Ver maar toch dichtbij<\/h2>\n
Onderstaand gedicht, Ver maar toch dichtbij, ontving ik van Ludo Coulier. Hij schreef dit naar aanleiding van een schilderij van zijn vrouw, waarin ze een wereld afbeeldt waarin alles wat zo veraf lijkt, toch dichtbij is. <\/p>\n
Ver maar toch dichtbij<\/strong><\/p>\n
Als heinde eindeloos verre lijkt, \nis zijdezacht zo stug als staal, \ndan tuur ik naar de maan \nalsof jij in mijn ogen kijkt.<\/p>\n
Als heimwee mijn gemoed betraant \nen mijn verlangen tot liefde brandt, \ndan zie ik in de sterren \njouw blik die mij ’t bedaren maant.<\/p>\n
Als hemelblauwe lucht, met kou en kilte mengt \nomdat ik je niet voelen kan, \ndan weet ik dat de zon \njou met haar warme stralen bij mij brengt.<\/p>\n