Stukje geschiedenis met Breeze

Breeze

Drie weken training had je achter de rug toen je zo'n tien jaar geleden thuis kwam met Breeze, pas anderhalf jaar oud, klein van postuur, maar zo mooi met haar gitzwarte glanzende vacht, en zo vitaal en speels ... en wat was jij trots. Je had in Amsterdam veel geleerd, dus dat moest in Tilburg en zonder hulp van het KNGF ook lukken. Maar wat viel dat tegen in het begin. Ze had er niet altijd zin in om voor jou te werken. De omgeving was ook zo interessant voor haar, van alles te zien, drollen om aan te ruiken, en dan nog lekkere hapjes links en rechts. Kwam je thuis van een wandeling in de buurt. Ja het ging best goed, ik heb drie keer moeten vragen hoe ik moest lopen! Maar je bleef positief en zette door.

Gelukkig duurde het twee maanden voordat het echte werk begon: het traject naar het station, de trein in naar Den Bosch, de trein weer uit en daar het traject naar school.
Die hele zomervakantie hebben we geoefend. Soms hadden we woorden. "Kim, zou je niet wat steviger moeten commanderen en laten merken dat je de baas bent?" Dan werd je wel eens boos en kreeg ik spijt van mijn kritiek. Je moest het immers zelf doen en ik moest me er niet mee bemoeien. Stapje voor stapje ging het beter, al was de gang naar school in het begin nog een groot waagstuk, een zwart gat zelfs. Ik zie je nog staan bij de voordeur, een diepe zucht ..."verschrikkelijk" en daar ging je. Maar je ging! En je hebt het voor elkaar gekregen.

Vijf jaar ben je met Breeze naar school geweest. Wat is zij belangrijk voor jou geweest. Ze heeft jou weer op de rails gezet! Een medaille heeft ze verdiend.
En nu moet je verder zonder haar. Maar er is Zeppo.

Je vader