Tijd om te herdenken

28 april 1991 – 28 april 2021
Dat betekent dat ik vandaag al 30 jaar niet zie en dat Baukje en Henry al 30 jaar niet meer leven. Het wordt een kroonjaar genoemd maar het is geen dag met een gouden randje, eerder zoals mijn moeder ooit zei: een zwarte dag voor altijd.

Nu zegt tijd me weinig. Wat is nou 30 jaar? Dat is zowel lang als kort, het is maar hoe je ernaar kijkt. Het zegt sowieso nooit, in geen geval iets over óf en de mate waarin je iets verwerkt hebt. Toen ik ging studeren, ruim 2 jaar nadat ik blind werd, werd er gesuggereerd door een medestudent dat ik “er dan al lang aan gewend was”! Tja, misschien in praktische zin voor een groot deel, maar emotioneel, mentaal went het nooit. Dus in dat opzicht zegt tijd zo weinig.

Goed, terug naar vandaag… Misschien geen dag om te vieren, wel om te herdenken. Tevens een moment om erbij stil te staan dat ik, ondanks alles, kan concluderen dat ik blij ben dat ik nog leef. En ook dat ik geluk heb gehad een bijzondere man ontmoet te hebben die er al 26 jaar voor me is en naast me blijft staan.
En zo zie je; er is altijd wel een reden te bedenken om iets, of het leven, te vieren! Wij gaan dadelijk naar een terras!

Over tijd gesproken, de foto is ook al ruim 10 jaar oud!
Kim, heel wat jaartjes geleden

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Persoonlijk

7 reacties

  1. Jeetje Kim, 30 jaar geleden. Ik weet nog zó goed dat het nieuws op het ROC (waar Baukje de opleiding tot apothekersassistente volgde) insloeg als een bom. Iedereen was er stuk van!
    Zo’n 20 jaar later kwam ik bij toeval (mooi verhaal ook…) in contact met jou, en vanaf dat moment verzorgde jij een keer per jaar mijn lessen met het thema: “leven met een handicap.” We hebben vanaf dat moment stilletjes contact, zelfs nu ik al jaren niet meer op het roc werkzaam ben, en dat waardeer ik enorm. Je was zelfs bij mijn afscheid. Hoe bijzonder was dat. Ik vind dat je het leven opgepakt en omarmd hebt, lieve Kim. Ik heb veel respect voor jou en dat wil ik juist op deze dag nog eens extra benadrukken. Liefs en knuffel voor jou, en natuurlijk ook voor je steun en toeverlaat, jouw Berry!

  2. Die dag weet ik nog heel goed. We zaten op het ROC in de toetsweek. En ineens stond alles op z’n kop. Jou kende ik toen nog niet. Dat kwam pas toen je mijn neef Berry leerde kennen. Toen ik er achter kwam in welk ongeluk jij betrokken was geweest was dat heel onwerkelijk. Omdat ik ook iemand kende uit dat ongeluk, mijn klasgenote… mooi dat je deze herinnering deelt. Het laat zien van hoe diep jij gekomen bent. Geniet van het terrasje vanmiddag.

    1. Dank je Audrey! Later, soms veel later, hoorde ik over de impact die het op velen gehad heeft. Het heeft vele mensen geraakt. Begrijpelijk maar ook een beetje onwerkelijk, zoals alles voor mij in het prille begin onwerkelijk was. Het was hoofdzakelijk overleven, verwerken kwam pas later.

      1. Zondag 28 april 1991 was een keerpunt in ons leven, van jou én van ons als ouders. Wij hadden grote plannen: een fietstocht naar Nice, voor het eerst zonder jou en je oudere zus op vakantie. Jij was net 18 geworden en zou er een mooi jaar van gaan maken, om te beginnen twee dagen later Koninginnedag gaan vieren in Amsterdam. Je zag het helemaal zitten. Maar dat ging niet door. Wij zaten ‘s avonds aan een trappist toen de Udenhoutse politie belde. Ja het klopt, Kim van Iersel is onze dochter. Er was een ongeluk gebeurd met vier zwaar gewonden, twee jongens en twee meisjes, alle vier zijn naar het ziekenhuis gebracht. Even later belt de politie weer met de mededeling dat een van de twee meisjes was overleden, maar hoe ze heette wist hij niet! Wij met grote spoed naar het ziekenhuis. Dat was het begin van een zware tijd, voor ons, maar meer nog voor jou. Je krabbelde overeind, braille leren, revalidatie en een HBO-diploma halen, knap hoor, alleen de deur uit, met de geleidehond naar het station, met de trein naar Den Bosch en dan die studie. Om trots op te zijn! Een groot deel van die dertig jaar is Berry er voor jou, hij heeft licht gebracht in de duisternis, ook om trots op te zijn. En dat zijn wij!
        Jan en Ria

  3. Dag lief nichtje,

    Mooi geschreven. Ik denk dat iedereen die jou kent, nog weet wanneer je het nieuws van jullie ongeluk hoorde. Wij hoorden de sirene geluiden en achteraf beseften we dat die voor jullie waren geweest. Als ik in de Schoorstraat kom, denk ik er ook nog vaak aan, ook al is de betreffende boom al lang weg. Het heeft inderdaad veel mensen geraakt.
    Ik heb veel bewondering voor hoe jij met het ongeluk en het verdriet bent omgegaan. Ik herinner me dat je ooit iets dergelijks hebt gezegd als dat je zoiets nooit accepteert maar ermee leert omgaan. En dat heb je knap gedaan! Liefs Lonneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.