Onderstaand gedicht ontving ik van Ludo Coulier. Hij schreef dit naar aanleiding van een schilderij van zijn vrouw, waarin ze een wereld afbeeldt waarin alles wat zo veraf lijkt, toch dichtbij is.
Ver maar toch dichtbij

Als heinde eindeloos verre lijkt,
is zijdezacht zo stug als staal,
dan tuur ik naar de maan
alsof jij in mijn ogen kijkt.

Als heimwee mijn gemoed betraant
en mijn verlangen tot liefde brandt,
dan zie ik in de sterren
jouw blik die mij 't bedaren maant.

Als hemelblauwe lucht, met kou en kilte mengt
omdat ik je niet voelen kan,
dan weet ik dat de zon
jou met haar warme stralen bij mij brengt.

Terug naar citaten en gedichten
Home