Tao van opperhoofd Seattle

Opperhoofd Seattle

Hoe kun je de lucht bezitten?

Een Indiaanse visie uit 1854 van opperhoofd Seattle van de Dwamish-stam.
Onderstaande toespraak uit 1854 van opperhoofd Seattle is heden nog zeer actueel. Hij sprak wijze woorden en had een vooruitziende blik. De blanken pakten het land af van de Indianen, verdeelden de gebieden, legden grenzen aan en gaven de stammen onvruchtbare grond als reservaat. Voor de Indianen een onbegonnen strijd. Zij vroegen zich af hoe kun je de aarde bezitten, hoe je de lucht kunt bezitten.
Indiaan

Alvast een citaat uit de toespraak over de handelwijze van de blanke:

‘Hij behandelt zijn moeder, de aarde en zijn broeder, de lucht, als koopwaar, die hij kan uitbuiten en weer verkopen als goedkope bonte kralen.
“Zijn honger zal de aarde kaal vreten, en slechts een woestijn achterlaten’.
“Inderdaad, wat de blanke vooruitgang noemt is in feite vernietiging.

Hoe kun je de lucht bezitten? vroeg opperhoofd Seattle zich af. De lucht is reeds in handen van degene die de militaire vliegtuigen elke dag chemtrails boven onze hoofden laat uitstrooien.

Citaat Seattle

De lucht is kostbaar voor de rode man, want alles deelt dezelfde lucht.
De dieren, de bomen, de mensen, alles heeft deel aan dezelfde lucht.
in zijn toespraak zei hij ook:
De mens heeft het web van het leven niet geweven.
Het is slechts één draad ervan. Wat hij met het web doet doet hij met zichzelf.
Ja, beste opperhoofd Seattle, keer vanuit de Eeuwige Jachtvelden nog even terug op Aarde en spreek jouw toespraak nog eens uit. Misschien helpt het nu wel.
Het grote opperhoofd in Washington heeft gesproken: hij wenst ons land te kopen. Het grote opperhoofd heeft ook woorden gesproken van vriendschap en vrede. Dat is zeer goed van hem omdat we weten dat hij onze vriendschap niet nodig heeft. Maar we zullen over uw aanbod beraadslagen, want we weten dat als wij ons land niet verkopen de blanke man met zijn geweren komt en het in bezit neemt.

Hoe kun je de lucht, de warmte van het land kopen en verkopen?
Dat is voor ons moeilijk te bedenken. Als wij de prikkeling van de lucht en het kabbelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunt u het van ons kopen?
Wij zullen hierover op onze tijd een beslissing nemen.
Zoals het opperhoofd Seattle zegt:
Het grote opperhoofd in Washington kan vast op ons rekenen, zoals onze blanke broeders kunnen rekenen op de terugkeer van het seizoen. Mijn woorden zijn als stenen. Zij verdwijnen niet. Een stuk van dit land is heilig voor mijn volk. Iedere spar, die glanst in de zon, elk zandstrand, elke nevel in de donkere bossen, elke open plaats, elke zoemende bij is heilig in de gedachten en herinnering van mijn volk. Het sap, dat in de boom opstijgt, draagt de herinnering van de rode man. Een dode blanke man vergeet het land van zijn geboorte als hij zijn tocht naar de sterren begint. Onze doden vergeten dit prachtige land nooit:
het is de Moeder van de rode man. Wij zijn een deel van de Aarde en de Aarde is een deel van ons. De geurende bloemen zijn onze zusters, het rendier, het paard, de grote adelaars onze broeders. De schuimkoppen in de rivier, het sap van de weidebloemen, het zweet van de pony en dat van de man, het is allemaal van hetzelfde geslacht, ons geslacht. Als dus het grote opperhoofd in Washington laat zeggen dat hij ons land wil kopen, vraagt hij wel veel van ons.

Het grote opperhoofd laat zeggen dat hij voor ons een plaats zal reserveren waar wij rustig zullen kunnen leven. Hij zal onze vader zijn en wij zullen zijn kinderen zijn. Maar kan dat wel? God heeft uw volk lief. Maar zijn rode kinderen heeft hij verlaten. Hij zendt machines om de blanke man te helpen bij zijn werk en hij bouwt grote wigwams voor hem. Hij maakt uw volk dag na dag sterker. Weldra zult u het kind overspoelen zoals een rivier na een plotselinge regen zich door de kloof stort. Maar mijn volk en ik wij zijn het aflopend tij. Nee, wij zijn van een ander ras. Onze kinderen spelen niet samen met die van u en onze oude mannen vertellen andere verhalen. God begunstigt u en wij, wij zijn tot wezen geworden. Wij zullen uw aanbod ons land te verkopen, dus overwegen. Maar het zal niet gemakkelijk zijn. Want dit is ons heilig. Wij beleven vreugde aan de bossen. Ik weet het, maar onze wegen zijn anders dan de uwe. Dit glinsterend water, dat stroomt in beken en rivieren, is niet zomaar water. Het is het bloed van onze voorouders. Als wij het land verkopen moet u bedenken dat het gewijde grond is en u moet uw kinderen leren dat het heilig is. En dat elke vage weerspiegeling in het heldere water van het meer spreekt van gebeurtenissen uit het verleden van mijn volk. Het murmelend water is de stem van mijn vaders vader. De rivieren zijn onze broeders, zij lessen dorst. De rivieren dragen onze kano’s en voeden onze kinderen. Als wij u ons land verkopen moet u bedenken en aan uw kinderen leren dat de rivieren onze broeders zijn. En ook uw broeders en dat u voortaan net zo vriendelijk moet zijn voor de rivieren als u voor uw broeders zou zijn.

De rode man heeft zich altijd teruggetrokken voor de oprukkende blanke, zoals de nevel in de heuvels vlucht voor de zon in de morgen. Maar de as van onze vaderen is heilig. Hun graven zijn gewijde grond.
Vraagtekens
Wij weten dat de blanke man onze manier van leven niet begrijpt.
Voor hem is het ene stuk grond gelijk aan het andere.
Het is een vreemde, die in de nacht komt en van het land neemt wat hij nodig heeft.
De aarde is niet zijn broeder, maar zijn vijand. En als hij die verovert heeft, trekt hij verder. Hij trekt zich er niets van aan. Hij vergeet het graf van zijn vader en het erfdeel van zijn kinderen.
Hij behandelt zijn Moeder, de Aarde en zijn broeder, de lucht, als koopwaar, die hij kan uitbuiten en weer verkopen als goedkope bonte kralen.
Zijn honger zal de aarde kaal vreten en slechts een woestijn achterlaten.
Ik begrijp het niet. Onze wegen zijn anders dan de uwe. Het zien van uw steden doet pijn aan de ogen van de rode man. Maar misschien komt het omdat de rode man maar een wilde is die niets kan begrijpen.
Er is geen plaats om uit te rusten in de steden van de blanke man. Geen plaats waar je het openspringen van de knoppen in het voorjaar kunt horen of het geruis van de vliegende vogels. Maar misschien komt het omdat ik een wilde ben en dom.
Het lawaai schijnt alleen maar bestemd om de oreb pijn te doen. En wat heeft het leven voor zin als een man niet meer de eenzame kreet van de nachtuil kan horen of het praten van de kikkers rond het meer in de avond?

Ik ben een rode man en dom? De Indiaan houdt van het water, en de geur van de wind, gezuiverd door de middagregen of meedragend de geur van pijnbomen. De lucht is kostbaar voor de rode man, want alles deelt dezelfde lucht. De dieren, de bomen, de mensen, alles heeft deel aan dezelfde lucht.

De blanke man heeft geen aandacht voor de lucht die hij inademt. Als een man, die al vele dagen stervende is, zo is hij gevoelloos voor kwade dampen.
Maar als wij u ons land verkopen, dan moet u bedenken dat de lucht voor ons waardevol is, dat de lucht zijn adem meedeelt aan het leven dat het in stand houdt. De wind, die mijn grootvader zijn eerste ademtocht gaf, neemt ook zijn laatste zucht in ontvangst. En de wind moet ook onze kinderen de levensgeest geven. En als we u ons land verkopen, moet u het wel afgezonderd houden, gewijde grond waar ook de blanke man kan komen om de wind te proeven met de zoete geur van weidebloemen.
Wij zullen dus uw aanbod ons land te verkopen in overweging nemen. Als wij besluiten het aanbod aan te nemen, wil ik één voorwaarde stellen:
de blanke man moet de dieren in dit land beschouwen als zijn broeders.

Ik ben een wilde en ik begrijp het niet. Ik zag duizend rottende buffels in de prairie. achtergelaten door de blanke man die ze neerschoot vanuit een rijdende trein. Ik ben maar een wilde en ik kan niet begrijpen hoe het rokende ijzeren paard belangrijker kan zijn dan de buffel, die wij alleen maar doden om in leven te blijven.
Wat is de mens zonder dieren?
Als alle dieren weg zijn, zal de mens sterven aan een gevoel van grote eenzaamheid. Want wat er gebeurt met de dieren gebeurt spoedig met de mens.
Alle dingen hangen samen.
Aardbol
Wat er met de Aarde gebeurt, gebeurt met de kinderen van de Aarde! U moet uw kinderen leren dat de grond onder hun voeten de as van onze grootvaders is. Leer de eerbied voor de Aarde, vertel uw kinderen dat de Aarde vervuld is van de levens van onze voorouders: dat de Aarde onze Moeder is.
Wat er gebeurt met de Aarde, gebeurt met de kinderen van de Aarde. Als de man op de grond spuwt, spuwt hij op zichzelf.

Dit weten wij:
de Aarde behoort niet aan de mens. De mens behoort aan de Aarde.
Dit weten wij:
Alles hangt samen als het bloed dat een familie verbindt.
Alles hangt met alles samen.
Wat er met de Aarde gebeurt, gebeurt met de kinderen van de Aarde.

De mens heeft het web van het leven niet geweven.
Het is slechts één draad ervan. Wat hij met het web doet doet hij met zichzelf.
Nee, dag en nacht kunnen niet samengaan.
Onze doden leven voort in de stille wateren van de Aarde.
Zij keren terug als de naderende voetstappen van de komende lente. Het is hun geest die als een rimpeling van de wind over het water van de meren loopt.

Wij zullen overwegen waarom de blanke man het land wil kopen. Wat wil de blanke dan kopen, zal mijn volk vragen.
Het is moeilijk te begrijpen voor ons.
Hoe kun je de lucht kopen en verkopen, de warmte van de Aarde, de snelheid van de antiloop? Hoe kunnen we dingen u verkopen en hoe kunt u dat kopen?
Is de Aarde van u om ermee te doen naar goeddunken, alleen omdat de rode man een stuk papier tekent en geeft aan de blanke man?
Maar uw aanbod ons land te kopen, zullen we overwegen.
Dag en nacht kunnen niet samen leven. Wij zullen uw aanbod overwegen om ons terug te trekken in het reservaat dat u voor mijn volk hebt bestemd. Wij zullen dan in afzondering leven, en in vrede.
Het maakt niet veel uit waar wij de rest van onze dagen doorbrengen.
Onze kinderen hebben hun vaders gezien, verslagen in de nederlaag. Onze krijgers hebben de schande gekend en na de nederlaag zijn hun dagen leeg geworden. Zij vergiftigen hun lichaam met zoet voedsel en sterke drank.
Het maakt niet veel uit waar wij de rest van onze dagen doorbrengen. Het zullen er niet veel zijn. Nog een paar uur, nog een paar winters en geen enkel kind van de grote stammen die eens op Aarde hebben geleefd of die nu in kleine troepen door de bossen zwerven, zal meer over zijn om te treuren aan de graven van een volk, eens even machtig als uw volk.

Maar waarom zou ik treuren over de ondergang van mijn volk? Stammen bestaan uit mensen. Niet meer dan dat.
Mensen komen en mensen gaan, als de golven van de zee.
En zelfs de blanke man, wiens God hem als vriend behandelt, kan niet ontkomen aan ons aller lot. Maar misschien zullen we uiteindelijk allemaal broeders zijn.
We zullen zien.
Een ding weten we en de blanke man zal het eens ontdekken – onze God en uw God is dezelfde. U kunt nu wel denken dat u Hem bezit, zoals u ons land wilt bezitten, maar dat kunt u niet. Hij is de God van alle mensen en zijn hart klopt evenzeer voor de rode man als voor de blanke man.
Deze Aarde is Hem lief en beschadigen van de Aarde betekent zijn schepper beledigen.
Ook de blanke man zal ten onder gaan, misschien nog eerder dan al de andere stammen.
Bevuil uw legerstee en u zult bezwijken aan uw eigen vuil.

Maar in uw ondergang zult u vurig branden, aangestoken door de macht van de God, die u naar dit land heeft gebracht en u de heerschappij heeft gegeven over dit land en over de rode man.
Dat noodlottig einde is voor ons een mysterie, want wij begrijpen niet waarom de buffels zijn afgeslacht, de wilde paarden zijn getemd, waarom de verste hoeken van het woud stinken naar de lucht van vele mannen en het rijpe koren op de heuvels overdekt is met praatdraden.
Waar is het struikgewas?
Verdwenen!
Waar is de adelaar?
Verdwenen!
Wat betekent het, afscheid te nemen van de snelle pony en de jacht? Het einde van het leven en het begin van de ondergang.

God gaf u de heerschappij over de dieren, de bossen én met een bijzondere bedoeling ook over de rode man. Maar dat lot is een mysterie voor de rode man. Wij zouden het misschien kunnen begrijpen als we wisten waar de blanke man van droomt.
Van welke hoop en verwachting hij zijn kinderen vertelt in de lange winteravonden. Welke visioenen hij graveert in hun harten, zodat zij verlangend uitzien naar de dag van morgen.

Maar wij zijn wilden. De dromen van de blanke man zijn voor ons verborgen. En omdat ze verborgen zijn, zullen wij onze eigen weg gaan. Want boven alles eerbiedigen wij het recht van elke man te leven zoals hij wil, hoe ook verschillend van het leven van zijn broeder.

Wij hebben weinig gemeen. Wij overwegen uw aanbod ons land te kopen. Als wij instemmen zal dat zijn om het reservaat veilig te stellen, dat u ons hebt beloofd. Daar zullen wij misschien onze weinige dagen nog doorbrengen, zoals wij dat willen.
Als de laatste rode man zal zijn verdwenen van de Aarde en als de herinnering aan hem nog slechts de schaduw is van een volk boven de prairie, dan zullen nog deze stranden en deze bossen bewoond worden door de geesten van mijn volk. Want wij hebben dit land lief, zoals de nieuwgeborene zijn moeders hartklop liefheeft.

Eén ding weten wij:
Onze God is dezelfde als de uwe. Deze Aarde is Hem dierbaar. En ook de blanke man kan niet ontkomen aan ons aller lot. Misschien zullen wij tenslotte toch broeders zijn.
Eens zullen we zien.

Weten wij het anno 2001 en 2002? De Aarde behoort niet aan welk opperhoofd dan ook. Een humaan mens vernietigt niet de draden van het web des levens.

Met toestemming overgenomen van de site van Jan Kraak

Meer over het Taoïsme elders op deze site.