Levende herinneringen

Alles heeft een begin en een einde. Zo ook het leven. Maar door de dood denk je vaak terug aan het leven, aan dat wat was en nooit meer zal zijn. Een paar dagen geleden overleed de man die ik schoonvader mocht noemen op het moment dat ik dat vreselijke ongeluk kreeg. Ik heb hem de laatste 2 jaar van mijn “ziende leven” gekend. Toen ik hem na dat ongeluk weer ‘zag’ was ik blind en hij zijn zoon verloren. Ik heb het altijd bewonderenswaardig gevonden dat zij, hij en zijn vrouw, me op kwamen zoeken in het ziekenhuis, terwijl hun kind net overleden was. Je moet het maar kunnen.

De tijd van vóór het ongeluk heb ik nooit los kunnen laten. Ik bewaar er vele mooie herinneringen aan, ik kijk er met weemoed op terug. En nu hij gestorven is leeft het weer meer.

2 thoughts on “Levende herinneringen

  1. De man die je noemt mag ik oom noemen. Een fijn mens met een heel groot hart. Ondanks dat ik hem niet meer zo vaak zag, was elk moment van weerzien een fijn moment met wijze lessen en grappige anekdotes. Morgen nemen we afscheid van hem en kan ie op weg naar zijn zoon.

  2. Toen we bij De Eikelaar in Udenhout weggingen, waar Henry lag opgebaard, liet jouw ‘schoonvader’ de familie achter en reed hij naar het Elisabeth-ziekenhuis om jou te bezoeken: ‘Kom An, in Tilburg ligt er ook nog een van ons.’ Anna: ‘Straks loopt er iemand anders rond met het hart van onze Henry’, waarop Wil aanvult: ‘Maar we missen hem elke dag, maar Kim ook die de weekenden niet meer komt binnenhuppelen.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

:wink: :twisted: :roll: :oops: :mrgreen: :lol: :idea: :evil: :cry: :arrow: :?: :-| :-x :-o :-P :-D :-? :) :( :!: 8-O 8)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.